کد خبر: ۴۲۰۳۶
تاریخ انتشار: ۲۸ اسفند ۱۳۹۵- ۱۷:۴۰
گزارش فائو از آینده غذا و کشاورزی، روند کنونی حاکم بر کشاورزی و چالش ها
فائو در گزارش آینده غذا و کشاورزی روند کنونی حاکم بر کشاورزی و چالش های فرآروری آن در آینده را به استناد آخرین گزارش های سال 2017 میلادی اعلام کرد.


فائو در گزارش آینده غذا و کشاورزی روند کنونی حاکم بر کشاورزی و چالش های فراروی آن در آینده را به استناد آخرین گزارش های سال 2017 میلادی اعلام کرد.

به گزارش ایانا از سازمان خواربار جهانی ملل متحد( فائو)، بر اساس آنچه در بخشی از گزارش آینده غذا و کشاورزی، روندها و چالش ها منتشر شده است، ضمن اشاره به تصویری کلی از وضعیت حاکم بر نظام تامین جهانی غذا در کشورهای با درآمد پایین یا متوسط به چالش های پیش روی این بخش و همچنین امنیت غذایی جوامع روستایی و مصرف کنندگان غذا اشاره شده است.

بخشی از نظام جهانی در حال نفوذ در امنیت غذایی، فقر و پایداری کلی غذا و سیستم های کشاورزی

در حالی که انتظار می رود جمعیت جهان تا سال 2050 به 10 میلیارد نفر برسد، افزایش تقاضای کشاورزی در سناریوی رشد اقتصادی نسبتا کم در مقایسه با سال 2013 به حدود 50 درصد خواهد رسید. با رشد درآمد در کشورهای با درآمد پایین - و در کشورهای با درآمد متوسط یک انتقال در رژیم غذایی به سمت مصرف بیش تر گوشت، میوه و سبزیجات، نسبت به غلات را شاهد خواهیم بود که این تغییر رژیم غذایی، مستلزم تغییرات متناسب در خروجی ها و فشار مضاعف بر منابع طبیعی است.

رشد و پویایی اقتصاد جمعیت، محرک تغییر در ساختار اقتصادی

کاهش سهم کشاورزی در تولید کل و اشتغال، باعث ایجاد چالش های مختلفی در سراسر مناطق با سرعت های متفاوت می گردد. اگرچه سرمایه گذاری کشاورزی و نوآوری های فن آوری، بهره وری را افزایش می دهد، با این حال رشد بازدهی به آهستگی به نرخ هایی می رسد که بسیار پایین هستند.

تلفات مواد غذایی و دورریزها بخش قابل توجهی از محصولات کشاورزی را به خود اختصاص می دهند و کاهش آنها نیاز به افزایش تولید اصولی و هدفمند و همچنین توسعه صنایع بسته بندی را دارد. با این حال، شتاب مورد نیاز در رشد بهره وری باعث ایجاد اختلال از طریق تخریب منابع طبیعی، از دست دادن تنوع زیستی، گسترش آفات گیاهی و بیماری حیوانات می گردد. البته باید توجه داشت برخی از بیماری ها نیز به آنتی بیوتیک ها مقاوم شده اند.

ناامنی غذایی و به خطر انداختن محصول کشاورزی، دام و ذخایر شیلات با تغییرات نامتناسب آب و هوا

افزایش رضایت بخش تقاضا در بخش کشاورزی با فعالیت های موجود کشاورزی به احتمال زیاد منجر به رقایت شدید برای منابع طبیعی، افزایش گازهای گلخانه ای و جنگل زدایی و تخریب اراضی بیش تر خواهد شد.

کاهش گرسنگی و فقر شدید در سطح جهانی از دهه 1990

با این وجود، در حدود 700 میلیون نفر- که بسیاری از این تعداد ساکن در مناطق روستایی هستند - هنوز هم در فقر به سر می برند. علاوه بر این، با وجود پیشرفت غیر قابل انکار در کاهش نرخ سوء تغذیه و بهبود سطح تغذیه و سلامت، حدود 800 میلیون نفر دچار گرسنگی مزمن و 2 میلیارد نفر از کمبود مواد مغذی در تغذیه خود رنج می برند.

تحت سناریوی « تجارت معمولی »، بدون تلاش اضافی برای ترویج توسعه به نفع فقرا، تعدادی از 653 میلیون نفر در سال 2030، هنوز هم دچار سوء تغذیه خواهند بود. حتی در جاهایی که فقر کاهش یافته است، نابرابری فراگیر مانع ریشه کنی فقر خواهد شد.

خانوارهای کشاورز بدون زمین برای نخستین بار از دست می روند

بخش های حیاتی از سیستم های مواد غذایی در حال تبدیل شدن بیشتر به سرمایه بربودن، ادغام یکپارچه و متمرکز در دست افراد کمتری هستند. این امر از طریق تامین ورودی مواد غذایی اتفاق می افتد. تولید در مقیاس کوچک و خانوارهای کشاورز بدون زمین برای نخستین بار از دست می روند و این بخش از کشاورزان به دنبال فرصت های شغلی خارج از بخش کشاورزی خواهند رفت. این محرکی برای افزایش مهاجرت، به ویژه برای اعضای مرد خانوارهای کشاورز روستایی خواهد شد که باعث افزایش تعداد زنان کشاورز در بسیاری از مناطق جهان شده است.

افزایش درگیری ها، بحران ها و بلایای طبیعی در تعداد و شدت

دسترسی به مواد غذایی کاهش می یابد، دسترسی به غذا و مراقبت های بهداشتی مختل می شود و سیستم های حفاظتی جامعه ضعیف شده، بسیاری از مردم به سمت فقر و گرسنگی سوق داده می شوند و این موارد به مهاجرت های اضطراری دامن می زند و نیاز به کمک های بشردوستانه را افزایش می دهد. درگیری های خشونت آمیز نیز غالبا باعث طولانی شدن مدت بحران ها می شود. بطور متوسط، نسبت افراد دچار سوء تغذیه در کشورهای کم درآمد با بحران های طولانی مدت، 2.5 تا 3 برابر بیش تر به نسبت دیگر کشورهای کم درآمد است.

بروز چالش ها در غذا و کشاورزی

ورودی بالا، سیستم های کشاورزی فشرده منابع که باعث جنگل زدایی، کمبود آب، فرسایش زمین و سطح بالایی از انتشار گازهای گلخانه ای می شود، نمی تواند غذای پایدار و تولید محصولات کشاورزی قابل اطمینان را ارائه دهد. افزایش بهره وری نیاز به سیستم های خلاقانه دارد که از منایع طبیعی حفاظت کنند. نیاز به تحول در روند رویکردهای همه جانبه مانند کشاورزی محیطزیستی، کشت و جنگل داری، کشاورزی هوشمند مطابق با تغییر اقلیم و کشاورزی حمایتی داریم که بر دانش بومی و سنتی بنا شده باشد.

پیشرفت های فن آوری، همراه با کاهش چشمگیر در اقتصاد گسترده و استفاده از سوخت های فسیلی در کشاورزی، می تواند به آماده شدن برای تغییر آب و هوا و تشدید مخاطرات طبیعی کمک کند، که تمام اکوسیستم و هر جنبه ای از زندگی انسان را تحت تاثیر قرار داده است. برای جلوگیری از ظهور مسائل فرامرزی، تهدید سیستم غذایی مانند آفات و بیماری ها همکاری های بین المللی مورد نیاز است.

اقدام برای کاهش نابرابری ها جهت ریشه کنی فقر شدید و تضمین مبتلا نشدن مردم آسیب پذیر به فقر

این بدان معناست که پرداختن به نابرابری در هر دو حالت بین کشورها و سطح درآمدها، در فرصت ها و مالکیت های دارایی از جمله زمین است. استراتژی های رشد به نفع فقرا، که اطمینان دهد که ضعیف ترین مشارکت ها در منافع حاصل از ادغام بازار و سرمایه گذاری کشاورزی، درآمد و فرصت های سرمایه گذاری در مناطق روستایی را بهبود بخشد و با علل ریشه ای مهاجرت ها مقابله کند.

روی آوردن به رشد مناطق روستایی و حمایت از ایجاد شغل و درآمد؛ فراتر از کشاورزی

حمایت اجتماعی همراه با رشد به نفع فقرا، به پایان دادن به چالش های گرسنگی و به آماده شدن با مسئولیت سه گانه سوء تغذیه از طریق رژیم غذایی سالم کمک خواهد کرد. از بین بردن دائمی گرسنگی، سوء تغذیه و فقر شدید نیازمند ایجاد مقاومت در برابر بحران طولانی مدت، حوادث و درگیری ها و جلوگیری از درگیری با گسترش توسعه فراگیر جهانی برابری دارد.

لزوم بازنگری سیستم های مواد غذایی و حکومتی برای مقابله با چالش های فعلی و آینده

هماهنگی های عمودی(1)، سازمان دهی بیشتر سیستم های ارائه مواد غذایی استاندارد برای مناطق شهری و فرصت های شغلی رسمی است. اما آنها نیاز به همراهی سرمایه گذاری های مسئولانه و توجه برای امرار معاش خرده مالکی، ردپای محیط زیستی در طول زنجیره عرضه مواد غذایی، اثرات بر تنوع زیستی دارد. این توجهات نیاز به اخت سیستم های مواد غذایی کارآمدتر و انعطاف پذیرتر دارد.

وابستگی همه کشورها به هم در مسیر توسعه پایدار

یکی از بزرگ ترین چالش های دستیابی به انسجام، حاکمیت موثر ملی و بین المللی، با اهداف توسعه روشن و تعهد به دستیابی به آن هاست. دستور کار 2030 برای توسعه پایدار دارای چنین چشم اندازی است که فراتر از شکاف بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه است. توسعه پایدار یک چالش جهانی و مسئولیت جمعی برای همه کشورهاست، و نیاز به تغییرات اساسی در راه تمام جوامع تولیدی و مصرفی دارد.

ترجمه: شهره صدری خانلو

پانوشت:

1- هماهنگی عمودی: حصول اطمینان از اینکه هر مرحله پی در پی در تولید، فرآوری و بازاریابی از یک محصول مناسب مدیریت شده و با مرحله بعدی مرتبط باشدف بطوری که تصمیم گیری در مورد اینکه چه چیزی تولید کنیم و چه مقدار، به عنوان یک فرآیند کارآمد نتیجه درخواست مصرف کننده به تولید کننده باشد.

ارسال به دوستان
نسخه چاپی
نام:
ایمیل:
* نظر: