کد خبر: ۴۸۳۰۸
تاریخ انتشار: ۱۵ شهريور ۱۳۹۶- ۰۹:۲۸
تحلیل‌ها نشان می‌دهد که بعضی شیوه‌های کشاورزی به بهبود امنیت غذایی و کاهش تغییرات آب و هوایی مربوط است؛ شیوه‌هایی که در مقیاس بزرگ به کار گرفته می‌شوند می‌توانند به اهداف مربوط به غذا و آب و هوا کمک شایانی کنند.

تحلیل ها نشان می دهد که بعضی شیوه های کشاورزی به بهبود امنیت غذایی و کاهش تغییرات آب و هوایی مربوط است؛ شیوه هایی که در مقیاس بزرگ به کار گرفته می شوند می توانند به اهداف مربوط به غذا و آب و هوا کمک شایانی کنند.

به گزارش ایانا از سایت ccafs.cgiar ۱۱۹ کشور که در توافق نامه پاریس متعهد به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از کشاورزی شده اند، برنامه های اجرایی را که شامل اهداف و استراتژی های فرعی می شود توسعه می دهند. تحلیل های تازه منتشر شده از انتشار گازهای گلخانه ای از نه کشور استوایی درحال توسعه می تواند به الویت بندی کردن شیوه های کشاورزی که به اهداف توسعه پایدار در امنیت غذایی و آب و هوا مرتبط است کمک کند.

پژوهشگران نه پروژه کشاورزی آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) را تحلیل کردند و شیوه های مدیریتی کشاورزی در بخش برنج، جنگل زراعی و سیستم های دامی را که تولید را افزایش می دهد شناسایی کردند، این کار منافع مشترک در زمینه کاهش تغییرات آب و هوا را فراهم می کند و پتانسیل لازم را برای فراگیر شدن اتخاذ این روش ها ایجاد می کند.

این تحلیل ها در نتیجه تلاش مشترک برنامه های تحقیقاتی کنسرسیوم مرکز تحقیقات کشاورزی بین المللی ((CGIAR بر روی تغییرات آب و هوایی، کشاورزی و امنیت غذایی و سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد ((FAO و آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده ((USAID انجام شده است. آن ها برای بهبود فهم این که چگونه شیوه های متفاوت مدیریت در کشاورزی بازده محصولات، تولید خالص گازهای گلخانه ای و شدت انتشار را تحت تاثیر قرار می دهد عمل می کنند.

شیوه های کشاورزی مناسب برای امنیت غذایی و آب و هوا شامل۱- آبیاری برنج؛ روش های جایگزین در مرطوب کردن و خشک کردن۲- آبیاری برنج؛ جذب عمیق اوره،۳- محصولات چند ساله و جنگل زراعی،۴- دام؛ مدیریت اندازه گله،۵- دام؛ بهبود علفزارها می شود.

در روش های جایگزین مرطوب و خشک کردن، کشاورزان به طور منظم مزارع برنج آبیاری شده خود را خشک می کنند. از آن جایی که خاک غرقاب شده باعث ایجاد شرایط کم اکسیژن می شود، باقی مانده های موادآلی در شالیزارهای برنج غرقه در آب جانداران ناهوازی مانند باکتری ها را تجزیه می کنند و موجب آزاد شدن متان می شوند که یک گاز گلخانه ای قوی است.

خشک کردن منظم شالیزار این فرآیند را دچار وقفه می کند و می تواند انتشار متان را در مقایسه با غرقاب کردن منظم آن تا ۵۰ درصد کاهش دهد. این روش همچنین استفاده از آب را تا ۳۰ درصد کاهش می دهد و آب و سوخت مورد نیاز برای پمپاژ کردن آن را ذخیره می کند و اغلب هزینه های خارج از توان کشاورزان را کاهش می دهد.

تحلیل ها نشان می دهد که اگرچه این روش مزایای زیادی در جهت کاهش تغییرات آب و هوایی در هر منطقه به دنبال دارد اما مورد پذیرش گسترده قرار نگرفته است. میزانی که این روش می تواند به کاهش تغییرات آب و هوایی و حفظ آب کمک کند به شناسایی این که کجا و چگونه می توان بر این موانع غلبه کرد بستگی دارد.

نفوذ عمیق اوره، یک تکنولوژی مدیریت کود است که بهره وری استفاده از مواد مغذی را با قرار دادن بریکت های اوره درون خاک، به جای پخش کردن دانه های کوچک اوره بر سطح خاک، بهبود می بخشند. این روش که اغلب در شالیزارهای برنج استفاده می شود انتشار اکسید نیتروژن و از دست رفتن ناخواسته ی نیتروژن بر اثر عمل تبخیر آمونیاک، جاری شدن آن ها بر سطح خاک و سنگ شویی نیترات را کاهش می دهد. این روش همچنین میزان کود مورد نیاز را در مقایسه با پخش آن ها در سطح خاک کاهش می دهد.

با این که کاهش انتشار گازها در مقیاس هکتار از طریق این روش کوچک است، نیتروژنی که توسط گیاهان مصرف می شود زیاد بوده است. در پروژه بهبود سریع تولیدات کشاورزی در بنگلادش انتظار می رود این روش در مقیاس وسیع استفاده شود و در نتیجه کاهش انتشار زیادی بر اثر این پروژه رخ دهد. این پروژه همچنین نشان می دهد کشاورزانی که در این روش از مکانیزاسیون استفاده می کنند، با توجه به نیاز فیزیکی برای دستی قرار دادن بریکت ها، بیشتر احتمال دارد که این روش را اتخاذ کنند.

محصولات چند ساله و جنگل زراعی، با ذخیره کردن کربن در زیست توده گیاه و خاک، آن را از اتمسفر پاک می کنند. بهبود مدیریت زمین با اجتناب از فروسایی زمین، جایگزین کردن محصولات یک ساله با محصولات چند ساله، کار گذاشتن سیستم های جنگل زراعی و مدیریت بهتر حاصلخیزی خاک، از طریق ایجاد شرایطی که گیاهان و خاک بتوانند کربن بیشتری ذخیره کنند و انتشار گازهای ناشی از کوددهی را کاهش دهند، باعث کاهش تغییرات آب و هوا می شود.

پتانسیل کاهش انتشار گازها در روش های مختلف متفاوت است. پروژه های جنگل زراعی نیاز به در نظر گرفتن این مسئله دارند که کدام نوع از سیستم های جنگل زراعی در بستر محلی نتیجه بخش است و باید با دقت توجه کنند که چرا کشاورزان ممکن است یا ممکن نیست درختان را در مزارع خود بکارند و آنها را نگه دارند. در زامبیا کشاورزان سیستم جنگل زراعی راهرویی را اتخاذ کردند ( که در آن ردیف های محصولات چندساله یا درختان در میان محصولات یک ساله کاشته می شوند) و افزایش تولید محصولات سالیانه را در کنار کاهش دادن کربن تجربه کردند. این کشاورزان همچنین انگیزه مضاعفی برای رشد و نگهداری درختان در مزارع خود داشتند: این پروژه آنها را از طریق کارخانه جاتی که به کشاورزانی که از استانداردهای حفاظتی، از جمله شیوه های جنگل زراعی پیروی می کردند قیمت اضافه تری پیشنهاد می کرد به بازرهای مصرف کنندگان وصل می کرد.

استراتژی های مدیریت اندازه گله با هدف افزایش تولیدات، قادر به کاهش اندازه گله و در عین حال حفظ سطح تولید محصولات کشاورزی مانند شیر یا گوشت است. به طور کلی، یک گله کوچک اما بهره ور، تولیدات را به ازای هر حیوان افزایش می دهد و نتیجه آن کاهش انتشار خالص گازهای گلخانه ای است.

پروژه ای در کنیا با هدف کاهش اندازه کلی گله تا ۱۰ درصد در دو ایالت، از طریق رشد سریع تر حیوانات که اجازه می داد آن ها در سنین پایین تری ذبح شوند اجرا شد. این پروژه دسترسی تولید کنندگان را به ورودی ها (خدمات غذا و دامپزشکی)، پیوند بازارها بین تولیدکنندگان دام و خریداران و در دسترس بودن اطلاعات به موقع بازار برای تولید کنندگان دام ها را افزایش می داد. این استراتژی مدیریت اندازه گله برای کنیا مناسب بود؛ توسعه دهندگان پروژه باید استراتژی هایی برای بستر محلی اتخاذ و ارزیابی کنند که برای این که شرایط برای تولید کننده دام برای کاهش اندازه گله بدون مواجه شدن با خطرات تولید مهیا شود، ایجاد انگیزه لازم است یا تغییرات.

بهبود علفزارها از طریق مدیریت تراکم و زمان چراندن، کاشتن یا حفاظت از گونه ها و اضافه کردن مواد مغذی و آب برای بهبود رشد انجام شده است. بهبود علفزارها به افزایش تولیدات کشاورزی کمک می کند و با ذخیره کردن کربن بیشتر در خاک و زیست توده، منافع مشترک ناشی از این کاهش را فراهم می کند.

پروژه ای در اتیوپی، با استفاده از اقدامات حفاظت از آب و خاک، کیفیت چراگاه را بهبود بخشیده و جداسازی کربن را در زیست توده و خاک افزایش داده، چراگاه های فروساییده شده را محصور کرده و به طور گزینشی بعضی گیاهان را تنک یا پاک سازی کرده است.

مترجم: بهاران پدرام

ارسال به دوستان
نسخه چاپی
عناوین مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار