کد خبر: ۴۹۸۱۰
تاریخ انتشار: ۱۵ آبان ۱۳۹۶- ۱۳:۲۵
در غياب دستگاه ناظر جدي در زمينه حفاظت از خاك و نبود قانون و مجازات‌هاي بازدارند، كشت برخي از گونه‌هاي باغي كه ارزش افزوده بالايي براي كشاورزان توليد مي‌كند، در حال ايجاد معضل جدي براي خاك هستند. باغداران براي اينكه توليد محصول آنها متوقف نشود، دائما خاك باغ يا زمين خود را تعويض كرده و اين جابجايي خاك، به ذخاير ارزشمند كشور لطمه جدي وارد مي‌كند.

در غياب دستگاه ناظر جدي در زمينه حفاظت از خاك و نبود قانون و مجازات‌هاي بازدارند، كشت برخي از گونه‌هاي باغي كه ارزش افزوده بالايي براي كشاورزان توليد مي‌كند، در حال ايجاد معضل جدي براي خاك هستند. باغداران براي اينكه توليد محصول آنها متوقف نشود، دائما خاك باغ يا زمين خود را تعويض كرده و اين جابجايي خاك، به ذخاير ارزشمند كشور لطمه جدي وارد مي‌كند.

به گزارش خبرنگار ايانا، اين روزها كار برخي باغداران نقل و انتقال خاك از مناطقي با خاك مرغوب‌تر به باغات خود است. خاك كه تشكيل هر سانتيمتر آن با توجه به شرايط خشك آب و هوايي ايران، به صدها سال زمان نياز دارد، بستري است كه گياهان در آن رشد كرده و نيازهاي غذايي كشور را تامين مي‌كند. بدون خاك، توليد مواد غذايي براي رفع نيازهاي بشر متوقف مي‌شود اما برخي محصولات با ارزش افزوده بالا نظر زعفران، كه كشت آنها در زمين مدت‎دار است و اراضي زير كشت اين محصول به آيش طولاني هم نياز دارند، به بلايي جدي براي خاك تبديل شده‌اند.

پس از كشت زعفران در زمين‌هاي زراعي، بين پنج تا 10 سال (بسته به شرايط زمين) برداشت محصول ادامه مي‌يابد. با خاتمه اين مدت، پيازهايي كه از آنها زعفران برداشت شده از زمين خارج مي‌شوند و با يك آيش يك ساله، بايد حدود 10 تا 12 سال، محصول ديگري غير از زعفران در زمين كاشته شود تا كشاورز بار ديگر بتواند به كشت اين محصول در زمين مورد نظر روي بياورد. از آنجا كه ريشه زعفران چندان در خاك نفوذ نكرده و تا عمق 30 سانتيمتري خاك را درگير مي‌كند، كشاورزاني كه تحمل ندارند، دوره آيش 12 ساله را نمي‌گذرانند زيرا درآمدهاي پايين ناشي از كشت گندم، جو و يونجه براي آنها در مقايسه با زعفران، انگيزه‌اي باقي نمي‌گذارد كه به آيش زمين تن دهند، در نتيجه كل خاك زمين خود را تا عمق 30 سانتيمتري برداشت كرده و خاك جديد به اين زمين منتقل مي‌كند.

از آنجا كه دستگاه نظارتي قوي در زمينه خاك وجود ندارد، كشاورزان از داخل مراتع و يا عرصه‌هاي طبيعي اطراف، خاك مورد نياز مزرعه خود را تامين كرده و به اين ترتيب حجم زيادي خاك جابجا مي‌شود. اين جابجايي‌ها، فرسايش خاك را تشديد كرده و زمينه از دست رفتن منابع ارزشمند خاك را فراهم مي‌كند. منطقه‌اي كه خاك خود را از دست داده، عاري از پوشش گياهي شده و در نتيجه مراتع فقيرتر مي‌شوند. جريان آب در اين مراتع به خوبي داخل زمين نفوذ نكرده و تبديل به سيلاب مي‌شود. اما متاسفانه هيچ دستگاه ناظري در اين رابطه وجود ندارد و برخورد جدي با زعفران‌كاران متخلف نمي‌شود.

از سوي ديگر در باغات پسته نيز وضعيت مشابه زعفران‌كاري‌هاست. پسته كه محصول صادراتي ارزشمندي براي ايران است، عمدتا در مناطقي كشت مي‌شود كه منابع آب آنها شور شده است. خاكي كه در كرمان با آب شور آبياري مي‌شود، به سرعت قابليت‌هاي خود را از دست مي‌دهد به همين دليل پسته كاران هم تا عمقي از زمين، خاك اطراف ريشه را تخليه كرده و از عرصه‌هاي طبيعي اطراف و يا كوه‌ها، براي پر كردن اين گودال‌ها خاك جديد مي‌آورند. اين حجم جابجايي خاك، وضعيت نگران كننده‌اي براي اين منابع در برخي استان‌ها ايجاد كرده است اما متاسفانه هيچ كس پاسخگوي هرج و مرج ايجاد شده براي تامين منافع عده‌اي اندك نيست. در اين ميان منافع ملي قرباني سود گروهي كوچكي از كشاورزان مي‌شود و جاي خالي قانون و دستگاه‌هاي نظارتي، بيش از گذشته نمايان خواهد شد.


ارسال به دوستان
نسخه چاپی
نام:
ایمیل:
* نظر: